Documentaires die ogen als ghost stories is zowat het handelsmerk van de Britse regisseur Asif Kapadia. De regisseur van het pijnlijk mooie Senna is er met Amy andermaal in geslaagd een waargebeurd horrorverhaal te vertellen met een veel te jong gestorven iconische hoofdfiguur.
De in Oostenrijk geboren Amerikaanse filmmaker Otto Preminger was de advocaat van authentieke vrijheid. Zijn rechtbankdrama Anatomy of a Murder wint na Me Too aan actualiteitswaarde als studie van de male gaze en de relatie tussen macht en seks.
Zelf vertelt regisseur Koen Mortier dat hij zijn films niet meteen herbekijkt maar wij genoten van een tweede visie van Un Ange. Op Blu-ray komt niet enkel de oogstrelende visuele schoonheid van deze Dimitri Verhulst adaptatie tot zijn recht, het verhaal van een ‘amour fou’ tussen twee verloren, gedoemde zielen blijft nazinderen. Dit is betoverende cinema.
okt 25, 2019 // by Ivo De Kock // Algemeen, film, film noir, genre, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Otto Premingers Angel Face: Een donkere, lyrische nachtmerrie
Angel Face
Met het donkere melodrama Angel Face uit 1952 sloot Otto Preminger een briljante 8 jaar durende film noir cyclus af die begon met zijn meesterwerk Laura. De laatste film die de regisseur maakte voor hij onafhankelijk producent werd, is zowat zijn meest enigmatische lyrische nachtmerrie.
Met films zoals Hidden Agenda, The Wind that Shakes the Barley en It’s a free world profileerde de Brit Ken Loach zich vooral als een steeds geëngageerde en vaak polemische cineast. Nu laat hij ook zijn luchtige kant zien maar de komedie The Angel’s Share laat de werkelijkheid, en de crisis, niet los. Loach blijft een politiek beest.
Annihilation from Paramount Pictures and Skydance.
Na het cerebrale Ex Machina heeft de jonge Britse sciencefiction meester Alex Garland met het emotionele en karaktergedreven Annihilation een boekverfilming gemaakt die onder je huid kruipt. Een staaltje verontrustende cinema verwant met Solaris èn Stalker. Met dank aan een bevreemdende, angstaanjagende sfeer. De industrie wist er geen raad mee.
Zeven jaar na zijn paranoïde existentialistisch epos Synecdoche, New York keert Charlie Kaufman terug als regisseur met een nieuw verhaal over de desintegratie van een ego in een onmenselijk geworden samenleving. Alleen is het samen met Duke Johnson geregisseerde Anomalisa een stop motion animatiesprookje dat onderzoekt wat het betekent om mens(elijk) te zijn in een wereld die bijna volledig bevolkt wordt door clonen.
“Jean Renoir zei dat je steeds opnieuw dezelfde film maakt,” vertelde Mike Leigh aan de pers in Cannes, “volgens mij heeft hij gelijk. Ik maak telkens weer films die kijken naar het leven”. De regisseur van Secrets & Lies, Vera Drake en Happy-Go-Lucky focust in de vier seizoenen-kroniek Another Year op een willekeurig jaar uit het leven van burgers uit de Britse middenklasse. “Dit soort films bevat geen boodschap,” stelt Leigh, “ze stimuleren het publiek om na te denken over een ruim gamma zaken”. Zelf peilt hij met zijn wichelroede naar de bronnen van het leven.
Net wanneer de Marvel superhelden leken meegesleurd te worden in een spiraal van kinetische actie en uitpuilende teams duiken er films op die met hun kleinschaligheid, karaktergedreven plots, humor en surrealistische inslag verfrissend ogen. Films die meta-cinema én een knotsgekke trip zijn: Spider-Man: Into the Spider-Verse en Ant-Man and the Wasp.
Edward Dmytryk (The Caine Mutiny) was een vrij klassiek Amerikaans cineast die uitblonk met enkele film noirs (Crossfire, Murder My Sweet) en een helaas in de vergetelheid gesukkeld oorlogsdrama: Anzio. Een atypische oorlogsfilm die niet focust op een succesvolle militaire operatie maar op fouten en op de prijs die daarvoor in mensenlevens betaald wordt.