GODZILLA
Net voor de release van Garteth Edwards’ Godzilla stierf de Zwitserse illustrator H.R. Giger, een meester in het scheppen van half-menselijke, half-buitenaardse en half-mechanische monsters. Geknipt dus om het legendarische Japanse filmmonster te reanimeren. Want Ishiro Honda’s Godzilla (1954) was tegelijk monsterlijk en menselijk.
GONE WITH THE WIND
Überklassieker Gone With The Wind is een van de meest populaire klassiekers uit de filmklassieker. Jarenlang gold het als het grootste kassucces ooit. Tot inflatie en blockbusters daar een stokje voor staken.
GOOD TIME
Twee gemaskerde broers, waarvan één met hoorapparaat, voeren een ‘stomme’ hold-up uit. Ze spreken geen woord en communiceren enkel via haastig neergeschreven berichten. Juist daarvoor had de brutale en hyperactieve Connie zijn autistische broer Nick bevrijd van het goedbedoelde paternalisme van een ervaren psycholoog,. Net op het ogenblik dat de explosieve situatie (“ik hou er niet van dat men noteert wat ik zeg,” verklaart Nick met ingehouden woede, “ik hou er niet van dat men over mij spreekt in mijn afwezigheid”) ontmijnd leek. Connie’s plan om met de buit een nieuw leven te beginnen, ontploft letterlijk in het gezicht van de broers.
GO TELL THE SPARTANS
Na de John Wayne propagandafilm The Green Berets (1968) kwam de Vietnamoorlog lang enkel aan bod in documentaires (Hearts and Minds, Winter Soldier). Tot in 1978 Michael Cimino’s Oscarsucces met The Deer Hunter de weg opende voor Apocalypse Now, Platoon e.v.a.. Met dank aan enkele ondertussen in de vergetelheid geraakte releases van datzelfde jaar: Coming Home, The Boys in Company C en Go Tell the Spartans.
De Franse filmmaker François Ozon draait steevast literair verankerde universele, tijdloze fictiefilms die draaien rond vrouwen. Genre 8 Femmes, Angel en Frantz. Een uitzondering, Grâce à Dieu, het op ware feiten gebaseerde verhaal van drie slachtoffers van een pedofiele priester die jarenlang strijd leverden om het misbruik aan de kaak te stellen.
Lees meer »
GRACE IS GONE
Film maakt het mogelijk om de grootschalige impact van een conflict te illustreren door het te herleiden tot een kleine, menselijke schaal. Getuige Grace is gone, een klein maar aangrijpend drama over een manager van een doe-het-zelf zaak, Stanley Philips, die verneemt dat zijn echtgenote tijdens een militaire missie in Irak sneuvelde en niet weet hoe hij dat tragische nieuws aan zijn twee dochters Heidi en Dawn moet overbrengen. Grace is weg en achterblijver Stanley wordt geconfronteerd met zijn onvermogen om te communiceren en om te gaan met verlies.
THE GRADUATE
500 Days of Summer, Little Miss Sunshine, Garden State, Rushmore; de invloed van de iconische sixtiesfilm The Graduate op de toon, de thema’s en de stijl van veel hedendaagse romantische komedies is overduidelijk. Mike Nichols tekende voor een melancholische meditatie over leven en liefde gedragen door twee ijzersterke duo’s: Dustin Hoffman & Anne Bancroft en Simon & Garfunkel.
THE GRAND BUDAPEST HOTEL
Wes Anderson schept werelden die niet (meer) bestaan en die eigenlijk nooit bestaan hebben. De settings van The Royal Tenenbaums, The Life Aquatic with Steve Zissou, The Darjeeling Limited, Fantastic Mr. Fox, Moonrise Kingdom en nu ook The Grand Budapest Hotel zijn een groot mysteriespel waarbij het vertrouwde en het verrassende met elkaar verstrengelen in een tegelijk buitenissig en pijnlijk herkenbaar universum. Via het leidmotief van de tragi-heroïsche figuur die vergezeld en vereerd wordt door kompanen is er daarbij een terugkoppeling naar de auteur Wes Anderson en zijn ondertussen uitgebreide familie van acteurs. Want alles draait om het vertellen van tragikomische verhalen – het verzinnen van een wereld met een portie fantasie en een snuifje realiteit – en zowel het plezier als de tristesse die daarmee verbonden zijn.
REBECCA ZLOTOWSKI
De Franse cineaste Rebecca Zlotowski maakt films om het leven te intensifiëren. Eerst het impressionistisch fragiel coming-of-ageverhaal Belle épine en nu het expressionistisch giftig liefdesverhaal Grand Central. Opnieuw met een energieke Léa Seydoux.
KERVERN EN DELEPINE
“De toeschouwers zijn al die geprefabriceerde, voorspelbare films beu,” zegt Benoît Delépine, “ze willen verrast worden door ongewone onderwerpen en onverwachte filmwijzen”. Samen met Gustave Kervern serveert hij ons daarom de anarchistische komedie Le Grand Soir, waar naast Benoît Poelvoorde en Albert Dupontel zijn eigen hond de show steelt. “Hij is een echte punk, ongemanierd en oncontroleerbaar, de tegenpool van de viervoeter in The Artist!”