Top 10 filmjaar 2026: Lang leve de grote, zieke films!

nov 17, 2026   //   by Ivo De Kock   //   actueel, filmkritiek, nieuws, thema  //  Reacties uitgeschakeld voor Top 10 filmjaar 2026: Lang leve de grote, zieke films!
Paper Tiger

Een filmjaar sluit je af met lijstjes. Futiel en subjectief, dat zeker, maar ook leuk. Al was het maar om binnen enkele jaren terug te kijken en te merken hoe veel, of hoe weinig, films de tand des tijds doorstaan.

Minotaur

Onze toppers dit jaar:

  1. Paper Tiger
  2. Minotaur
  3. Mother Mary
  4. Digger
  5. Godzilla Minus Zero
  6. The Odyssey
  7. Everybody to Kenmure Street
  8. Sound of Falling
  9. The Chronology of Water
  10. Backrooms & Obsession
Mother Mary

Misschien zijn we dit jaar dagelijks met het verkeerde been uit bed gestapt want op geen moment leek het ons een grand cru filmjaar te worden. James Gray blijft een begenadigd filmmaker maar onze favoriet, zijn meesterlijke dissectie van de Amerikaanse droom Paper Tiger, kan moeilijk als grensverleggend worden omschreven. Verder werden we in de bioscoop zelden omvergeblazen, al zeker niet door op festivals bekroonde films. Alleen Andrey Zvyagintsevs afscheid van Rusland Minotaur overleeft buiten de bubbel.

Het kan natuurlijk ook dat 2026 een vintage jaar voor François Truffaut was geweest. Want de Franse regisseur had een zwak voor “des grands films malades” (zoals Hitchcocks Marnie en zijn eigenste, weer actuele Fahrenheit 451). Grote zieke films, films uit evenwicht die fouten bevatten maar tegelijk ook “geaborteerde meesterwerken” zijn. Kortom, films waar wat aan schort maar die persoonlijk, ambitieus en extreem blijken. Die niet constant overtuigen maar wel sporen van ‘straffe cinema’ bevatten. Mother Mary, Digger, Godzilla Minus Zero en The Odyssey zijn zo’n ‘grote zieke films’. Met hart en ziel (lees: met aanstekelijk enthousiasme) gemaakt maar een tikkeltje onevenwichtig. En af en toe zelfs behoorlijk losgeslagen.  

Godzilla Minus Zero

Verder nog een eervolle vermelding voor films die tegen de tijdsgeest inroeien (Everybody to Kenmure Street), voor vorm en inhoud experimenten (Sound of Falling, The Chronology of Water), kleine energieke horror (Backrooms, Obsession) en (buiten klassement) stevige aanklachten (The Voice of Hind Rajab, Naza). Maar mag het volgend iets meer zijn?

IVO DE KOCK

(Verschenen bij Filmkrant)

Digger